پاسخ کامل با ایمونوتراپی شخصیسازیشده در کارسینوم آدنوئید کیستیک، یک «تومور سرد»
با اینکه نشانگرهای کلاسیک ایمونوتراپی منفی بودند، ایمونوتراپی دوگانهای که بر پایه جهشهای تغییر چارچوب و ناحیه پیرایش شناساییشده در نقشه ژنتیکی تومور اجرا شد، در بیمار ما مبتلا به کارسینوم آدنوئید کیستیک متاستاتیک مقاوم به پرتودرمانی و شیمیدرمانی، پاسخ رادیولوژیک کامل ایجاد کرد.
۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴ — گزارش موردی ما که رویکرد تیممان را در درمان کارسینوم آدنوئید کیستیک (ACC)، نوعی سرطان نادر، شرح میدهد، در مجله «Current Oncology» منتشر شد.
اهمیت این پژوهش
کارسینوم آدنوئید کیستیک (ACC یا AdCC) نوعی سرطان نادر سر و گردن است. بهویژه وقتی بیماری گسترش مییابد (متاستاز میدهد) یا عود میکند، روشهای استاندارد شیمیدرمانی یا پرتودرمانی معمولا ناکافی میمانند.
ایمونوتراپی (داروهایی که سامانه ایمنی را در برابر سرطان به حرکت درمیآورند) که در سالهای اخیر در درمان سرطان برجسته شده است، متاسفانه در بیماران ACC معمولا کارساز نیست. دلیل آن این است که تومورهای ACC معمولا ساختاری دارند که «تومور سرد» نامیده میشود؛ یعنی سلولهای ایمنی نمیتوانند به درون تومور وارد شوند و این تومورها نشانگرهای استاندارد ایمونوتراپی (مانند بار جهشی بالای تومور یا مثبتبودن PD-L1) را ندارند.
این پژوهش ما یکی از گزارشهای نادر و پیشرو ادبیات علمی است که نشان میدهد با وجود منفی بودن نشانگرهای استاندارد، با بررسی ژرف نقشه ژنتیکی تومور بیمار و بهکارگیری ترکیبی شخصیسازیشده از ایمونوتراپی، میتوان در این نوع دشوار سرطان پاسخ کامل (از میان رفتن کامل تومور) به دست آورد.
چکیده پژوهش
در مقاله ما، فرآیند درمان بیماری زن ۳۹ ساله بررسی شده است که در سال ۲۰۱۲ تشخیص ACC غده اشکی گرفت و بیماری او در گذر سالها عود کرد و به ریههایش گسترش یافت. بیمار ما پیشتر بارها جراحی، پرتودرمانی و شیمیدرمانی دریافت کرده بود؛ اما بیماری پیشرفت کرده بود.
تیم ما نقشه ژنتیکی تومور بیمار را (پروفایلسازی جامع ژنومی، CGP) استخراج کرد. با اینکه در آزمونهای استاندارد تومور چنین مینمود که به ایمونوتراپی پاسخ نخواهد داد (بار جهشی پایین تومور، پایداری ریزماهوارهای و PD-L1 منفی)، وقتی دادهها را ژرفتر بررسی کردیم دریافتیم در تومور جهشهایی از نوع ویژه وجود دارد که میتوانند سامانه ایمنی را برانگیزند: تغییر چارچوب (frameshift) در ژنهای NOTCH1 و KDM6A، و جهش ناحیه پیرایش در ژن CTCF.
در درمان بیمارمان دو داروی ایمونوتراپی متفاوت (نیوولوماب و ایپیلیموماب) را با هم به کار بردیم. هدف ما فروریختن دیوار «سرد» پیرامون تومور و فراهم کردن ورود سلولهای ایمنی به درون آن بود. افزون بر این، این درمان را با هدف پشتیبانی از سامانه ایمنی، با ویتامین C وریدی با دوز بالا و عصاره ویژه زردچوبه (کورکومین) تقویت کردیم.
در نتیجه، ضایعات ریهها و استخوانهای بیمار ما کاملا از میان رفتند (پاسخ رادیولوژیک کامل). این پاسخ تا زمانی که بیمار ما جان خود را به دلیل COVID-19 از دست داد، مدتی طولانی (حدود ۱۷ ماه) ادامه یافت.
نتیجهگیریها
- نشانگرهای استاندارد همیشه کافی نیستند: جزئیات ظریف ساختار ژنتیکی تومور (نوع و کیفیت جهشها) میتوانند تعیین کنند که آن تومور به ایمونوتراپی پاسخ میدهد یا نه، یعنی موفقیت درمان را تعیین کنند.
- ترکیبهای ویژه هر فرد میتوانند جان ببخشند: درمانهای ترکیبی که ویژه رمز ژنتیکی تومور خود بیمار طراحی شدهاند، حتی در ناامیدکنندهترین موارد نیز میتوانند موثر باشند.
- تومورهای «سرد» را میتوان به هدف تبدیل کرد: تومورهایی مانند ACC که به روی سامانه ایمنی بستهاند، با ترکیبهای دارویی درست (ایمونوتراپی دوگانه) و درمانهای پشتیبان میتوانند به هدف سامانه ایمنی تبدیل شوند.
پیوند مقاله: https://www.mdpi.com/1718-7729/31/10/434
تصاویری از مقاله
